Knobbelzwijn

Hoe herken je een knobbelzwijn?

Een grijs, bijna kaal wild zwijn van 63 tot 85 cm schofthoogte en 0,9 tot 1,5 m lang, 60 tot 150 kg voor een mannetje en 45 tot 75 kg voor een vrouwtje. De brede kop heeft twee paar omhoog gebogen slagtanden, de bovenste tot 25 cm, de onderste kort en vlijmscherp, en twee paar vlezige bulten, de wratten, groter bij het mannetje. Manen van lange, stugge haren lopen over de rug, en de dunne staart met een pluimpje aan het eind gaat als een antenne omhoog zodra het draaft. Geen ander dier in de Zuid-Afrikaanse parken lijkt erop.

Hoe leeft het knobbelzwijn?

Het knobbelzwijn is het enige wilde zwijn dat op de open savanne en overdag leeft. Het graast het korte gras op zijn knieën, met de voorpoten onder zich gevouwen, en graaft met zijn snuit en slagtanden wortels, bollen en knollen op, vooral in het droge seizoen. Het eet ook vruchten, paddenstoelen en insecten. De vrouwtjes en hun jongen vormen familiegroepen, de volwassen mannetjes leven alleen. 's Nachts slaapt de familie in een vergroot aardvarkenhol, waar ze achteruit in kruipt, met de slagtanden naar de uitgang, klaar om op een indringer af te stormen. Het rent tot 48 km/u, en de leeuw, het luipaard, de cheeta, de Afrikaanse wilde hond, de hyena en de krokodil hebben het vaak als prooi.

Waar en wanneer zie je knobbelzwijnen op safari?

In alle parken van Zuid-Afrika, en zonder moeite. Het Krugerpark zit er vol mee, op de korte grasvelden en langs de asfaltwegen, en in de kampen, Skukuza of Addo, grazen ze tussen de bungalows. In Addo kom je ze tegen op de wegen over de vlakten, in Sabi Sand op de gazons van de lodges, in Hluhluwe-iMfolozi bij de drinkplaatsen. Ze komen tevoorschijn bij zonsopgang, wentelen zich in de modder tijdens de hete uren en gaan voor het donker hun hol in, zodat je ze bij nachtritten bijna nooit ziet.

Is het knobbelzwijn bedreigd?

De IUCN deelt het gewone knobbelzwijn in als niet bedreigd. Het is nog talrijk in heel Afrika ten zuiden van de Sahara, met ongeveer 250.000 dieren in zuidelijk Afrika aan het eind van de jaren 1990, en de populatie doet het goed in de Zuid-Afrikaanse parken. De bedreigingen zijn plaatselijk: de jacht voor het vlees buiten de beschermde gebieden, droogte, die het gras en water ontneemt, en Afrikaanse varkenspest, die het draagt zonder er zelf last van te hebben.